“Soms is tot tien tellen een grote stap”
Phoëbe begeleidt groepssessies rond intrafamiliaal geweld in het arresthuis van Ieper.
” Veel deelnemers komen eerst afwachtend binnen. Maar stap voor stap zie je vertrouwen groeien.”
Toen Phoëbe twee jaar geleden startte bij CAW binnen het team gedragstraining, rolde ze mee in de uitwerking van een psycho-educatief groepsaanbod in het Arresthuis van Ieper. Daar begeleidt ze vandaag groepssessies rond intrafamiliaal geweld, relaties en omgaan met conflicten.
” We willen geweld bespreekbaar maken, zonder mensen te herleiden, tot één fout of één label”, vertelt ze.
Stilstaan bij gedrag en emoties
Het groepsaanbod richt zich op mensen die betrokken zijn bij intrafamiliaal geweld of geweld binnen een relatiecontext. In een reeks sessies staan deelnemers stil bij hun eigen gedrag, emoties en relaties.
” We verwachten niet dat iemand volledig verandert na enkele sessies”, zegt Phoëbe. “Maar we hopen wel dat mensen nieuwe inzichten krijgen en anders leren kijken naar spanningen, frustraties en conflicten.”
Tijdens de sessies komen thema’s aan bod zoals:
- De cirkel van geweld
- Spanningsopbouw
- Conflicthantering
- Relatiedynamieken
- Verbindende communicatie
De aanpak is bewust interactief.
“We wisselen theorie af met oefeningen, gesprekken en reflectiemomenten. Deelnemers leren niet alleen van ons, maar ook van elkaar.”
“Je merkt hoe muren langzaam zakken”
Werken in groep binnen een arresthuis brengt uitdagingen mee. Tijd, ruimte en materiaal zijn beperkt. Toch ziet Phoëbe vooral de kracht van de groepscontext.
“Deelnemers merken dat ze niet alleen zijn in hun gevoelens van kwaadheid, verdriet of machteloosheid. Het horen van elkaars verhalen zorgt vaak voor herkenning.”
Wat haar het meest raakt, is hoe deelnemers gaandeweg meer zichzelf tonen.
“In het begin zijn mensen vaak gereserveerd. Maar na enkele sessies zie je vertrouwen groeien. Ze geven meer inkijk in hun verhaal en in wat er achter hun gedrag zit.”
Sommige momenten blijven hangen.
“Tijdens een evaluatie vertelde iemand dat hij kwaad was geworden en de drang voelde om met iets te gooien. In plaats daarvan had hij eerst tot tien geteld. Op het eerste gezicht lijkt dat iets klein. Maar net die deelnemer had eerder gezegd dat ’tot tien tellen’ onzin was. Dat hij het toch probeerde op een moeilijk moment, maakte veel indruk.”
Meer dan een label
Wat Phoëbe vooral wil meegeven? Dat mensen meer zijn dan het moeilijkste moment uit hun leven.
“Veel deelnemers identificeren zichzelf sterk met het label ‘crimineel’. Doorheen het traject ontstaat soms ruimte om zichzelf breder te bekijken. Dat iemand opnieuw voelt dat verandering mogelijk is, geeft mij veel voldoening.”
Ook de openheid van de deelnemers verraste haar.
“Er was veel bereidheid om te luisteren, te delen en bij te leren. Dat engagement hadden we vooraf misschien niet in die mate verwacht.”
Een aanbod waar nood aan is
De interesse in het groepsaanbod was groot. De plaatsen waren snel ingevuld.
“Dat bevestigt voor mij hoe groot de nood is aan dit soort ondersteuning,” zegt Phoëbe.
“Tegelijk merkten we dat vier sessies eigenlijk te kort zijn. Net wanneer er vertrouwen groeit, stopt het traject.”
Daarom kijkt ons CAW samen met partners binnen het arresthuis verder naar mogelijke uitbreidingen van het aanbod.
“Juist in deze context kunnen een luisterend oor, erkenning en vertrouwen een groot verschil maken.”